مدیریت درون زنجیره‌ای

گروه مربوطه : ارزهای دیجیتال
زیر گروه مربوطه : معرفی ارزهای دیجیتال
مدیریت درون زنجیره‌ای

مدیریت درون زنجیره‌ای نوعی مدل مدیریت است که در آن فرایند مدیریت در پروتکل پیاده شده و به‌روزرسانی‌های پروتکل از طریق قراردادهای هوشمند انجام می‌شوند. حتی اگر اپراتورهای فول نود هیچ کاری انجام ندهند، به‌صورت خودکار ارتقا خواهند یافت. این موضوع در مقایسه با مدل‌های مدیریت درون زنجیره‌ای، اثر بازدارنده‌ای روی فول نودها خواهد داشت. همچنین، خطر دچار شدن به coinvoting را در پی خواهد داشت. این خطر شامل روند رأی‌گیری است که در آن یک سکه برابر با یک رأی است و باعث می‌شود که نهنگ‌ها قدرت بسیار زیادی به دست بیاورند. بسیاری از کارشناسان معتقدند که مدیریت درون زنجیره‌ای، سبب استحکام می‌شود و برای پیروی از خواسته‌های افراد جامعه به‌اندازه‌ی کافی پویا نیست. یکی از انتقادهای اصلی این است که همچنان نوشتن یک قرارداد هوشمندی که بین همه این گرو گذاران هماهنگی ایجاد کند، بسیار دشوار است. همچنین، مدل‌های مدیریت درون زنجیره‌ای، اهمیت توافق عمومی را به‌طور کامل نمی‌شناسند.

بیشتر بخوانید : نهنگ‌های بازار چگونه سرمایه‌ها را می‌بلعند ؟

برخی از محبوب‌ترین پروژه‌هایی که برای اجرای مدل مدیریت درون زنجیره‌ای تلاش می‌کنند شامل موارد زیر هستند:

دش (Dash)


دش یک بلاک چین مبتنی بر بیت کوین است که بر روی پردازش لحظه‌ای و امن پرداخت‌ها تمرکز دارد. مستر نودهای دش به‌عنوان فول نود در بیت کوین عمل می‌کنند و در ازای دریافت ۴۵ درصد از پاداش کل بلاک‌ها، تراکنش‌ها را پردازش می‌کنند.

با نگاهی به مدل مدیریت دش، می‌توان گفت که این مدیریت نوعی dDAO یا سازمان خودگردان غیرمتمرکز نمایندگی‌شده است. این بدین معناست که عوامل، حق رأی دادن به پروژه‌های عمومی را به مستر نودها محول می‌کند. مستر نودها عواملی هستند که می‌توانند با قرار دادن چند وثیقه، علاقه خود به سیستم را اثبات کنند. مستر نودها در اکوسیستم دش در ازای قفل‌کردن ۱۰۰۰ دش و میزبانی نود خدمت‌رسان (service node)، حق رأی دریافت می‌کنند. یک مستر نود برابر با یک رأی است.

عملیات دش در دنباله‌ای از چرخه‌‌های رأی‌گیری اجرا می‌شود و یک بار برای تعداد مشخصی از بلاک‌ها اتفاق می‌افتد (تقریباً یک بار در هر ۳۰ روز). هر عضوی از جامعه که مایل به ارائه‌ی به‌روزرسانی محصول باشد، می‌تواند هزینه‌ی پیشنهاد را پرداخت کند و  این پیشنهاد در بلاک چین هش خواهد شد. پس از آن، مستر نودها ۳۰ روز برای رأی دادن به پیشنهاد زمان دارند. اگر این پیشنهاد، ۱۰ درصد بیشتر از رأی منفی، رأی مثبت به دست بیاورد، تایید خواهد شد. در حال حاضر حدود ۵۰۰۰ مسترنود در اکوسیستم دش وجود دارد.

مِیکر دائو (Maker Dao)

میکر دائو یک ارزدیجیتال باثبات وثیقه گذاری شده و رمزنگاری‌شده است که از طریق پلتفرم قرارداد هوشمند روی اتریوم ساخته شده و با استفاده از سیستم وثیقه-بدهی-موقعیت یا CDP، از ارزش Dai (ارز دیجیتال باثبات بومی خود) حمایت می‌کند و سبب تثبیت آن می‌شود. حاکمیت شبکه میکر دائو از طریق توکن میکرکوین (MKR) اتفاق می‌افتد. فعالیت این توکن (درست مثل سایر توکن‌هایی که در اکوسیستم میکر قرار دارند)، در بستر بلاک چین اتریوم صورت می‌گیرد. توکن‌های MKR بر قراردادهای هوشمند اکوسیستم میکر، حق حاکمیت دارند. دارندگان این توکن می‌توانند یک پیشنهاد فعال را انتخاب کنند. – منظور از پیشنهاد فعال یا active proposal، قرارداد هوشمندی است که اجازه‌ی ویرایش پلتفرم maker را داشته باشد.

این پیشنهاد می‌تواند به دو شکل مشاهده شود :

۱- قراردادهای پیشنهاد یک‌بار مصرف (پس از تأیید تنها یک بار می توانند اجرا بشوند و پس از استفاده خودشان را حذف می‌کنند و مجددا قابل استفاده نیستند.)

۲- قراردادهای پیشنهادی نمایندگی‌شده (به‌طور مداوم از دسترسی ریشه‌ای یا بنیادی استفاده می‌کند).

قوی سیاه، بزرگ‌ترین تهدید برای این اکوسیستم است. راه‌حل میکر دائو برای چنین موقعیت‌هایی به شرح زیر است:

دارندگان MKR در ازای تنظیم سیستم به‌عنوان پاداش امتیاز می‌گیرند. گاهی اوقات، دارندگان MKR به عنوان آخرین راهکار، نقش خریدار را ایفا می‌کنند. اگر وثیقه‌‌ی موجود در سیستم برای پوشش میزان Dai موجود کافی نباشد، به منظور افزایش وثیقه‌ی اضافی، MKR در بازار آزاد ایجاد می‌شود و به فروش می‌رسد. این موضوع در دارندگان توکن MKR یک انگیزه‌ی قوی ایجاد می‌کند تا مسئولیت تنظیم پارامترهای ساخت Dai توسط سیستم CDP  را بر عهده بگیرند؛ اگر سیستم با شکست مواجه بشود، این سرمایه‌ی دارندگان MKR است که در معرض خطر قرار می‌گیرد، نه سرمایه دارندگان Dai.